Vakantie en weer thuis

Na ons vertrek uit ons geliefde Melbourne kwamen we in West Australië aan waar we onze laatste weken in Australië zouden doorbrengen. Eerst een paar dagen in Perth om onze Camper op te halen en af te spreken met de nicht van Francis, Jeanne. Daar konden we al onze overtallige bagage neer zetten waardoor al die koffers niet in de camper hoefde. 

Op 4 februari konden we onze camper ophalen. We wilde het liefst een kleine camper maar we kregen een luxe 6 persoon bakbeest mee. Op zich wel lekker gezien de ruimte (we hoefde de bedden maar een keer op te maken en niet iedere avond) maar wel even wennen met het rijden. Maar goed na een half uur lag Perth achter ons en dan heb je alleen maar brede wegen zonder al te veel auto's dus dan is het niet meer zo moeilijk.

Onze eerste stop was Nambung, ook wel Pinnacles NP. Een heerlijke eerste stop op een rustige camping vlak bij een bizar maar heel gaaf nationaal park. Een woestijn vol monolieten die het op een maanlandschap liet lijken.

De 2de stop was Kalbari. Ook weer een mooie plaats midden in het Kalbari NP. Beroemd om zijn Gorges. Helaas was het boven de 40 graden en de Gorges waren afgesloten. Te gevaarlijk met temperaturen die opliepen tot boven de 50 graden in de Gorges. We zijn dus na 2 nachtjes camping vrolijk doorgereden naar Monkey Mia. Een kleine 10 uur noordelijker. Natuurlijk met een heerlijke tussenstop in Geralton waar we gegeten hadden en water, muziek en snorkel spullen hadden ingeslagen. Geralton is een van de grootste plaatsen langs de gehele westkust en we moesten daar onze slag slaan.

Monkey Mia was dus onze 3de stop in het schitterende Shark Bay World Heritage area. De route was lang maar zeer afwisselend en zeer mooi. Het resort in Monkey Mia (meer is het niet) lag afgelegen, aan een super blauwe zee met alles wat je nodig had. Een paradijs en het was dan ook moeilijk weg te komen. Daarbij kwamen de dolfijnen tot aan het strand en kon je met een catamaran naar de zeekoeien in shark bay. De Emu's liepen vrolijk tussen de campers en tenten door wat heel gezellig was maar waardoor je wel met eten op moest letten. Voordat je het wist hadden ze je boterham van je bord gepikt.

Nog een kleine 10 uur noordelijker was onze 4de stop in Cape Range NP. Ook een world heritage area. Bekend vanwege zijn stijle rotsen en het geweldig mooie Ningoola reef dat start vanaf het strand. Ideaal voor snorkelen en wandelen dus. Het verschil met de vorige plaatsen was dat je hier in de bush moest camperen. Niks geen stroom en luxe zaken. Alles zelf meenemen. Het was fantastisch. 4 nachten op het strand camperen met bijna geen mensen om je heen. Naar bed als de zon onder ging en opstaan als die weer op kwam. Douchen in zee wat er op neer kwam dat je de hele dag ging snorkelen in de azuurblauwe zee vol kleurige vissen. Het was moeilijk om hier vandaan te vertrekken.

Na dit fantastische NP, de veel te hoge temperatuur in het binnenland en het gebrek aan tussenliggende bezienswaardigheden konden we niet veel meer doen dan terug naar het zuiden, terug naar monkey Mia. Zelfs bij terugkeer was de plek nog steeds magisch. De handdoeken die we eerder vergeten waren hingen nog netjes aan de waslijn dus die konden we weer opvouwen. 

Omdat Monkey Mia te ver noordelijk lag om in een keer naar het zuiden van Perth te rijden besloten we in Jurien Bay te overnachten. Wat een deceptie na al die rust en schoonheid. Maar goed. Laat aangekomen en vroeg vertrokken en we waren op weg naar Busselton. 1 uur ten zuiden van Perth.

In Busselton aangekomen vonden we een super camping met 2 zwembaden en een heel mooi kustplaatsje met de langste pier van het zuidelijk halfrond. Met een treintje over de pier naar het eindpunt alwaar een onderwater observatorium was. Zo konden we een lange tijd genieten van alle vissen en koraal 8 meter onder water. Het zuiden van Perth is veel meer ontwikkeld en de toeristische plek voor mensen uit Perth.

Na Busselton gingen we 80 km zuidelijker naar Margaret River. Een plaats in een regio die beroemd is om zijn hoge kwaliteit wijnen en waar het genieten was. Lekker lunchen op wineries, grotten bekijken en wandelen door mooie nationale parken en stranden. Vanwege eeen lang weekend en geen vrije camping plaatsen meer waren we de laatste 5 dagen genoodzaakt om het binnenland in te trekken. 

Een slordige 6 uur later kwamen we in Hyden aan. Het enige wat er in deze graan zee was, was de beroemde wave rock. Een grote monoliet die uitgesleten was als een golf. Een super leuke camping met een super leuke omgeving. Het was geen straf om daar uitgekomen te zijn. Het zwembad werd druk gebruikt door Else en Linde om de zwemslag van Else te perfectioneren.

De laatste camping was die in Freemantle. Even slikken om weer op een stadscamping te moeten staan maar de stad zelf maakt heel veel goed. Een heerlijke en mooie stad waar het goed toeven was. Een dagje naar Rottnest Island voor de kust waar je alleen maar kunt fietsen en zwemmen in een van de vele mooie baaien was een genot. 

De laatste nachten zaten we in de buurt van het vliegveld in een hotel zodat we de laatste dingen konden regelen. Anne nog even lunchen met een collega, koffers ophalen en lunchen met Jeanne, alles weer herpakken en in alle vroegte naar het vliegveld op weg naar Indonesië.

Na een lange vlucht met overstap op Bali kwamen we weer in het heerlijk chaotische Jakarta. Daar stond de chauffeur van Simon ons al op te wachten. Geen straf en relaxed onderuit zittend en muziek clips kijkend reden we naar hun huis. Even bijkomen, zwemmen en slapen om de volgende ochtend vroeg alweer in het vliegtuig te springen naar Lombok. Simon en Lilly hadden een mooi resort geboekt met uitzicht top Balie waar je alleen maar hoefde te zwemmen, eten en gemasseerd te worden. 

Onze laatste stop deze vakantie was Gili Air. Een van de 3 kleine eilandjes voor de kust van Lombok. Hier verbleven we 3 nachten om lekker te realen en te snorkelen. Een dagje op een bootje om de 3 eilandjes gevaren waar we zo nu en dan boven een mooi rif stopten om te snorkelen. Linde en Else deden vrolijk mee. Vooral toen de grote zeeschildpadden onder hun zwommen was hun enthousiasme compleet. Na veel onderhandelen en in de stromende regen vertrokken we weer naar Lombok in een speedboot. Daar stond een chauffeur ons op te wachten die ons vervolgens weer naar het vliegveld bracht. Een laatste nachtje in Jakarta bij Simon en Lilly volgde waarna de 18 uur durende terugreis naar Amsterdam een feit was. 

In Amsterdam stond een huurauto klaar en zijn we naar Beuningen gereden. Omdat we laat aan kwamen en in ons huis nog niets was was het wel zo fijn om daar te kunnen slapen. De volgende dag naar ons eigen huis waar het na de verbouwing van 6 weken het een chaos was. Het zag er al een stuk beter uit al viel er niet te wonen. We hebben vervolgnes nog 8 weken gekampeerd in ons eigen huis voordat het weer helemaal bewoonbaar was en we al onze spullen hadden. Kort voordat moment waren onze spullen na 11 weken uit Australië aangekomen. De boottocht was snel gegaan maar nadat het was aangekomen en over was genomen door het Europese transport bedrijf ging dit bedrijf failliet. Het duurde vervolgens 2,5 week voordat het werd vrijgegeven. 

Met onze spullen weer thuis, het huis were helemaal ingericht, iedereen zijn plek weer heeft gevonden op school en op het werk is dit avontuur weer aan een einde gekomen. Het is heel veel werk geweest maar we hebben er heel veel van geleerd en het was iedere inspanning waard.  Op naar een volgende keer...