Visite en voorbereidingen

Leven jullie nog? Dat horen we de laatste tijd regelmatig. Ja dat doen we zeker en hoe! Het einde komt steeds sneller in zicht dus we proberen er nog het maximale uit te halen. Dat betekent dat we werken, integreren, bezoekers rondleiden of op vakantie zijn. Dat is even jammer voor iedereen in Nederland maar we komen weer terug en dan hebben we hopelijk weer alle tijd.

Het laatste blog was alweer van een groot aantal maanden geleden en het werd tijd dat we een nieuw blog zouden schrijven. Dat hebben we ook gedaan alleen kwamen we er niet aan toe om dit te plaatsen vanwege al het afscheid nemen en al het verhuizen. Inmiddels zittn we alweer in ons afsluitende vakantie. Dit blog zal dan ook het op een na laatste blog zijn die de laatste 4 maanden beschrijft voor ons definitieve vertrek. Tijdens onze vakantie zullen we de laatste schrijven en hopenlijk plaatsen voor we weer thuis zijn. Voor de meeste misschien dan niet meer zo interessant maar voor ons wel om dit bijzondere jaar af te sluiten. 

De belangrijkste gebeurtenis in de afgelopen 4 maanden is wel de keuze voor de toekomst geweest. Waar gaat Anne nu werken als ze klaar is met dit jaar? Kan ze wel een baan vinden? Geheel onverwacht werd Anne gevraagd om hier nog een jaar als fellow te blijven werken. Dit keer in het Monash ziekenhuis in Melbourne.  Of ze (we) dat wilde!? Tsja we hebben het hier alle 4 super naar ons zin en wat zou het goed voor het Engels van de meisjes zijn. Er was echter een mogelijkheid om in Nijmegen te beginnen maar die was nog niet zeker. Daarbij wilden we zeker weten of JP zijn baan kon blijven houden, het huis in Nijmegen bewoond zou blijven en we in dit huis in Melbourne konden blijven wonen. Op die vragen bleken we allemaal een “ja”  te hebben. Er stond ons dus niets echt in de weg om te blijven. Het werd dus tijd om naar Nijmegen te bellen en na een aantal gesprekken bleek dat  men Anne graag als collega wilde maar dat ze niet nog een jaar op haar konden wachten. Met een markt voor Gynaecologische Oncologen die behoorlijk krap is leek het niet slim om deze mooie kans op te geven voor nog een jaar Australië. We hebben uiteindelijk dus gekozen voor Nijmegen waardoor we toch echt terug gaan komen. Op 16 maart starten we weer in het Nijmeegse en gaan we weer proberen te genieten van het Nederlandse leven. Maar stiekem gaan we dan toch ook meteen weer dromen over een vergelijkbaar avontuur. Bernard Fikkers heeft ons laten zien dat dat ook met oudere kinderen heel gemakkelijk kan dus waarom niet!

Een ander hoogtepunt was het feit dat Anne 40 werd. Natuurlijk moest dat gevierd worden op zijn Australisch. Dus met een grote groep collega’s en vrienden uit eten bij de Hellenic Republic. Het Griekse restaurant van een van de chefs uit Masterchef Australia. Een lange tafel waar we met 20 personen heerlijk hebben genoten van super eten en drinken. Aansluitend werd er natuurlijk nog verder geborreld in nabij gelegen kroegen en tot slot eindigden we bij ons thuis voor een afzakkertje. Fiona, Keith, Ron en Heather sliepen bij ons. De meisjes sliepen bij Eloise (vriendinnetje van Else) waar haar opa en oma oppasten. De ouders van Eloise hadden we namelijk ook uitgenodigd voor dit etentje dus we konden rustig onze gang gaan.

Omdat Anne niet iedereen uit kon nodigen in het restaurant had ze besloten om voor alle verpleegkundigen en secretaresses een high tea te organiseren bij ons thuis. Dat werd zeer gewaardeerd. Op een heerlijk warme (34 graden) zaterdagmiddag hadden we hier 12 dames op bezoek. Natuurlijk lag de lat hoog bij dergelijk publiek (die bakken namelijk zelf altijd zeer veel) dus moest JP aan de bak. Maar het was een succes en men was onder de indruk van de kookkunsten. Het meeste was op en na vertrek zorgen de 2 kleinste dames wel dat het allemaal op kwam!

Natuurlijk was Anne verwend met veel cadeau’s. Het meest bijzondere was echter wel een Aboriginal schilderij dat Anne kreeg van haar collega’s. Simon gaf aan dat we eventueel nog zelf bij de gallery konden gaan kijken of ze nog andere schilderen hadden die we mooier vonden. Omdat wij toch al in ons hoofd hadden om mogelijk een herinnering aan te schaffen zijn we naar deze art gallery  gegaan. Het is de enige Aboriginal  owned gallery in Melbourne waardoor het geld van die schilderijen naar de Aboriginal community gaat en de schilderijen ook echt zijn (niet made in China Rob). Ons oog viel op een groot en kleurig schilderij gemaakt door een semi bekende kunstenaar. Na enig nadenken hebben we dat uiteindelijk ook gekocht. We mochten het cadeau van Anne daarbij houden, dus we hebben nu 2 hele mooie werken.

De winter was ondertussen geruisloos over gegaan in de zomer.  Van lente was eigenlijk geen sprake of moet ik zeggen van de winter was geen sprake. Ik dacht dat Nederlanders veel klagen over het weer. Hier kunnen ze er ook wat van. Waarom weet ik niet want het is hier 99% van de tijd geweldig lekker weer. In het hele jaar heb ik 1 keer mijn winterjas aangehad, er zijn nog geen grijze dagen geweest, mist heb ik hier nog nooit gezien ( zegt JP: Anne zag het wel maar dan moet je dus net iets eerder opstaan…) en de gemiddelde temperatuur tijdens deze lente is zo’n 26 graden. Oke je hebt 4 seizoenen op een dag en je weet nooit wanneer ‘the change” optreedt maar wat maakt dat uit. Neem gewoon een vest mee en je bent klaar. Maar goed als Nederlanders weten we wat er mogelijk is dus ons hoor je zeker niet klagen. Wij genieten met volle teugen van dit klimaat.

Vanwege dit mooie weer hebben we natuurlijk ook de behoefte om veel weg te gaan. Ieder weekend nadat Anne de visite had gedaan stond de auto klaar om te vertrekken. De meeste van jullie die facebook volgen zullen we denken dat we alleen maar naar wineries zijn geweest. Iets dat niet helemaal waar is. Wineries is zeker een heel belangrijk onderdeel van het leven hier in Australië. Het is heel normaal om bij een winery te stoppen, wat van hun wijnen te proeven eventueel te lunchen en weer door te rijden. Dat is dan ook wat wij doen. Omdat de afstanden nogal groot zijn plannen we onderweg naar een “vakantiebestemming” vaak een lunch. De mooiste plekken om dat te doen zijn de wineries. Natuurlijk schaffen we vaak een paar flesjes aan. Inmiddels mag dat niet meer want JP is er achter gekomen dat het onmogelijk is deze wijnen mee naar huis te nemen. Maar goed Bregje , Walco en Saskia komen nog langs dus die moeten dan maar wat mee helpen! Natuurlijk is JP wel al op onderzoek uit of hij zijn favoriete wijnen ook in Nederland kan verkrijgen. Het zal moeilijk worden omdat deze wineries vooral de Australische en Chinese markt voorzien. Maar ook de UK wordt vaak genoemd dus wie weet… Er is hoop!

Waar zijn we dan zoal geweest de afgelopen tijd:

Een lang weekend naar Wilsons Promontory met Ivo en Phoung en de kinderen. Yvo en Phuong waren over gekomen vanuit Sydney en we hadden voor 4 nachten een huis gehuurd net buiten de Prom (zoals men dat hier noemt). De Prom is het zuidelijkste puntje wat onder Melbourne in de Bass strait steekt. Een nationaal park waar alles nog is zoals het vroeger in het grootste deel van Victoria was; ruig, groen en heel veel wildlife. Het was een bijzondere plek. ’s Ochtend bij het hardlopen liep je tussen de kangoeroes, parkieten, kaketoes en wombats door. ’s Avond kwam er een koala door onze tuin lopen die rustig in een boom naast de trampoline ging zitten eten. Else ontdekte hem en daarna was iedereen door het dolle heen. Natuurlijk werd er weer zeer genoten van Phuongs onovertreffelijke kookkunsten. Het is een genot om met haar op de markt inkopen te doen, te koken en natuurlijk alles op te eten…

Een weekend Nagambie in de Gouldburn regio. Geweldig mooie en oude wineries (de oudste van Victoria uit 1860) gelegen langs de Gouldburn rivier. Na een super lunch bij Tahbilk konden we uren verdwalen door de wetlands die op hun grondgebied lagen en open gesteld zijn voor publiek. Hoogtepunt (naast de wijn) was toch wel de slang (waarschijnlijk een Tiger snake) die in het water van ons weg zwom.

Een weekend in Bendigo ; met fantastische lunch bij winery de Bres, een bezoek aan een lingerie tentoonstelling uit London, zwembad bij het hotel en de “oude” mijncultuur snuiven.

Bezoek aan het wine en food festival in Heathcote; een dorp op 1.5 uur rijden waar op een grasveld zo’n 30 wineries hun wijn lieten zien en proeven, met bandje en wat kindervermaak een prima dagje uit. De entree was de aanschaf van een wijnglas waarmee je langs de tentjes kon. Bij de uitgang stonden apparaten om je alcohol promillage te testen. Record die dag was .38 promille terwijl je hier bij .025 promille niet meer mag rijden.

Een lang weekend met veel bezoekers (en 1000 gyne-oncologen uit de wereld) die een internationaal congres in Melbourne bezochten. Heel gezellig met Petra (collega van Anne) in huis, veel etentjes waaronder met andere collega’s Ruud en Didi. En een avond moppen tappen met de Ieren en Canadezen waar we ons de volgende keer als Nederlanders iets beter op voor moeten bereiden vrees ik.

Een lang weekend naar Echuca; oud plaatsje aan de rivier de Murray; fantastisch weer, heerlijk hotel (met zwembad), leuke restaurants, geweldige nationale parken en als hoogtepunt een bezoek aan de kamperende familie van Else’s beste vriendin Eloise. Die stonden met 60 mensen aan de rivier en hadden ook meerdere speedboten meegenomen. De Murray is de langste rivier van Australië en wordt veel gebruikt om te waterskiën wat daar dan ook veel gebeurde. Wij mochten mee op de boot wat fantastisch was al was het “maar” met 40 mile per uur. Na minimale overreding lieten we de meiden vervolgens er ook achter hangen liggend op een rond vlot. Fantastisch vonden ze dat (en behoorlijk onverantwoordelijk zouden we in Nederland denken, maar je past je aan aan de lokale gebruiken…).

Een aantal weekenden  “gewoon” in Melbourne omdat we dan weer eens uitgenodigd waren voor weer een bbq bij iemand thuis, een middagje Bowls, ergens een picknick of weer eens een lunch. Ja de weekenden uit hebben dan het thema wijn, de weekenden thuis kennen vooral het thema eten!

Overigens hadden we ook andere thema’s als we in Melbourne bleven. Zo hebben we met de meisjes en Mathilda (klasgenootje van Else) en haar ouders de Color Run gelopen. Vijf kilometer lopen met om de zoveel honderd meter weer een andere kleur poeder over je heen. Helemaal happy kwamen we daar vandaan. De nietsvermoedende forens in de trein moet wel gedacht hebben waar al die gekleurde mensen ineens vandaan kwamen. Het leek wel of het sinterklaas journaal een foutje had gemaakt.

Ook zijn we nog heerlijk met z’n 2-en naar een concert geweest. Ja natuurlijk op een winery in de Yarra Vallei maar wijn was niet het hoofd thema. A day on the green was dat wel. Het was een mooie dag, 32 graden, picknick kleedje, overal druiven struiken om ons heen en een aantal grote artiesten waaronder de afsluiter John Legend. perfect

Recent zijn we nog met Nicole en Merijn een weekend naar Tasmanie geweest, want Nicole en Merijn hadden daar een wandeltocht gelopen en wij hadden nog wat vakantiedagen over. We hebben in 4 dagen het halve eiland gezien; fantastisch weer gehad en het heel gezellig gehad. Picknicken bij een 90 meter hoge waterval in het regenwoud met verse kazen van de Holy Cow kaas boerderij. Overnachten in de Bay of Fires in een huis met een schitterend uitzicht over deze super baai met hagelwit strand, azuur blauwe zee en rood / oranje rotsen. Hier hadden we graag een maand gebleven. Maar ja,na  1 nachtje dus door naar Hobart waar we onderweg verschillende geweldige baaien in Freycenet National Park hebben bezocht. In Hobart zijn we naar de beroemde Salamanca markt geweest en hebben we gedwaald door Battery Point. Een mooi oude en nu hippe wijk van Hobart. Een erg gezellige avond bij een jazzy Japans tentje maakte dat Linde helemaal wild werd en zelf eten bleef bij bestellen omdat het zooo lekker was. Het bezoek aan het museum Mona in Hobart was de perfecte afsluiter; een bizar mooi museum (in prive eigendom) waar moderne kunst op een bijzondere manier gecombineerd werd met het oude. Daarbij ook voldoende aandacht voor gynaecologisch georiënteerde kunst!  Een aanrader voor iedereen, ook als je niet van moderne en gynaecologisch georiënteerde kunst houdt.

Natuurlijk was er nog veel meer wat we gedaan hadden. De landkaart van Victoria aan onze muur wordt steeds zwarter van alle wegen die we gereden hebben maar we houden het hier voorlopig maar even bij. Het geeft denk ik wel een beeld…

Hoe gaat het dan eigenlijk met de meisje? Want naast het werk van ons en alle uitstapjes zijn er nog 2 personen die een heel eigen leven leiden. Een leven waar ze zeer van genieten. Alle maanden dat ze hard hebben geroepen dat ze weer terug wilden naar Nederland zijn inmiddels veranderd in we willen hier best blijven. De Nederlandse taal is sterk op de achtergrond gedreven. Nederlands spreken ze niet meer tegen elkaar en niet meer tegen ons.  Alleen nog als er Nederlandse gasten langs komen willen ze het proberen en dan ook nog niet altijd. Het worden dan vooral Nederlandse woorden in de Engelse grammatica. Het zal straks wel even wennen voor ze worden, maar als ze zo makkelijk Engels leren moet teruggaan naar Nederland geen probleem zijn. 
Hier starten ze overigens eerder met leren. Else zit nu al op het niveau van Linde aan het einde van groep 3 en dat in een andere taal. Ze leest serieuze boeken en schrijft alles al (niet aan elkaar want dat leren ze hier niet). Ook in het laatste rapport wat ze deze week heeft gehad loopt ze ruim voor op haar Australische klasgenootjes wat toch wel speciaal gevonden wordt door iedereen. Maar het plezier waarmee ze hier rondloopt helpt daarbij zeer zeker.

Overigens geldt dit voor Linde ook. Natuurlijk is ze op het vlak van art weer een van de beste in de klas maar ook op het vlak van lezen en schrijven zit ze bij de bovenste groep. Toch wel heel bijzonder allemaal. Aan het begin van deze reis hadden we gehoopt dat ze een beetje Engels zouden leren en een beetje mee konden komen. Nu hopen we alleen maar dat ze hun vloeiende Engels kunnen behouden en ondertussen weer lekker instromen op de Nederlandse school.

De meiden vinden Bell primary School ook echt fantastisch. Ze hebben er veel vriendinnetjes, veel speelafspraakjes maar ook de manier van lesgeven vinden ze geweldig; veel minder georganiseerd en strikt maar creatiever. Ze hebben een “term” gehad (the Writers festival wat ook op dat moment in Melbourne zelf plaatsvond) waarbij ze leerden hoe je een boek schrijft en waarbij ze ook zelf een boek geschreven en van illustraties voorzagen. Op de laatste dag werd dit (verkleed als boek karakter) vol trots aan de ouders gepresenteerd. Wat een groot feest was dat.
De laatste “term” was science het onderwerp waarbij ze eindeloos veel proefjes deden om hypotheses testen (wat gebeurt er met een ei in een glas cola of in azijn?). Deze periode van science werd ook weer afgesloten met een science fair waarbij ze in de klas aan de ouders konden laten zien wat ze uitgeprobeerd hadden. Voor Linde was dat het maken van “elephant toothpaste”! Erg leuk om te zien.
Verder worden er allerlei zaken geregeld die met het dagelijks leven te maken hebben. Zo kwamen er op een dag mensen van de Queen Victoria Market (grootste overdekte markt in Melbourne) langs met schalen vol groenten en fruit. Iedereen in de klas mocht proeven van al dat lekkers en er werd van alles verteld over wat je er mee kunt doen en hoe gezond het was.
Ook kwamen er op een dag mensen langs voor “pet awerness” waar werd verteld hoe je met huisdieren om moet gaan, Wat je wel en niet moet doen wanneer je honden tegen komt op straat etc. Ook weer heel leerzaam.
Op de een na laatste dag is Linde nog met alle 1 / 2 kinderen naar de botanische tuin in Melbourne gegaan. JP ging mee als begeleider. Hier kregen ze van een botanist uitleg over planten, het werk van tuinmannen en tuin architecten en nog veel meer. Een zeer leerzame en leuke dag voor vader en dochter!

Sociaal gaat het ze ook erg goed; wekelijks wel een verjaardagsfeestje en meerdere speelafspraakjes per week bij de klasgenootjes. Sommige speelafspraakjes zijn zelfs voorzien van fantastisch authentiek Grieks eten wat ons als ouders toch wel jaloers maakt!
Uit school wordt er eerst altijd gespeeld in de speeltuin bij school waar de monkeybar verreweg het populairst is. JP staat dan ondertussen met een aantal ouders gezellig te kletsen. Op vrijdagmiddag bij goed weer is het tijd voor een picknick in het park waar recentelijk een nieuwe speeltuin is gemaakt. JP gaat dan met een aantal ouders van Else haar klas maar ook veel ouders van Linde haar klas zijn daar dan te vinden. Ook erg gezellig voor JP schijnt want er vloeit, heel verantwoordelijk, aardig wat vloeistof met bubbels (nee geen frisdrank)!
Met Halloween zijn we met vrienden langs de huizen gegaan; ideale manier om je buurtbewoners te leren kennen en voor de meiden om veel snoep te verzamelen.
 Beide meisjes hebben ze een beste vriendin. Linde’s vriendin heet Stacey en heeft een heel lieve Griekse familie waar ze veel is.
Else’s beste vriendin heet Eloise en woont bij ons tegenover. Hen zien we heel veel. JP zorgt 2 dagen in de week voor voorschoolse opvang voor Eloise en een dag in de week voor naschoolse opvang. Daarnaast hebben de dames vaak sleepovers en passen Shannan en Geoff (de ouders) regelmatig voor ons op als we iets willen gaan doen. Als we dan gezamenlijk uit gaan dan komen de oduers van Shannan op alle kinderen passen!  We zijn benieuwd hoe het straks is om weg te gaan uit Melbourne en of de meisjes beseffen dat ze hun vriendinnen lang niet zullen zien.  Of zoals sommige op de laatste dag riepen “bye Linde, was nice to know you as I never gonna see you again in my whole life!” Slik…