Inburgeren

Het is even stil geweest aan deze kant maar we hebben dan ook keihard gewerkt aan onze inburgering en dat zonder fatsoenlijke internet verbinding. Vooral dat laatste was nogal afzien. Hoe overleefde men dat vroeger toch!? Foto’s zullen er ook niet al te veel bij komen want daar hebben we geen tijd voor gehad.

Australia day was de start voor onze versnelde inburgering ook al wisten we dat toen nog niet. We hadden toen nog geen huis, geen visum, geen school en geen meubels. We dachten nog heerlijk wat vakantie te hebben aan het strand in St. Kilda waar we voor weer  een week een appartement hadden geregeld… Niets was minder waar. De volgende dag werden we door één van de 3 makelaars gebeld voor wat extra informatie. Vooral bewijs van de bank en hoogte van salaris was van belang, zeiden ze, om de eigenaar te overtuigen. Aangezien we geen internet, printer of auto hadden konden we dat niet per direct leveren en zouden we dat komen brengen. Twee uur later belde dezelfde makelaar dat het niet meer hoefde. Het feit dat Anne dokter was, was voldoende voor de eigenaar om verzekerd te zijn van de huur en dat er goed omgegaan werd met zijn woning. Ik denk dan meteen; of hij heeft nog nooit een dokter ontmoet, of al die jaren studie van Anne werpen eindelijk hun vruchten af! Ik laat het aan de lezer over wat het was. Hoe dan ook, het was een feit. We hadden een huis. En wat voor een huis. Het allermooiste huis van de 3 waarvoor we een verzoek ingediend hadden. Heel nieuw en met alles er op en er aan.

We konden uiteindelijk op vrijdag tekenen voor het huis. Een mooie dag want dat was ook de dag dat we onze auto konden ophalen. Helaas was die niet zo ‘’klaar’’ als ze zeiden.  15 minuten over en weer heel moeilijk kijken en het besluit om weg te lopen en te gaan lunchen maakte dat de automannen over de brug kwamen en alles wat niet goed was zouden laten herstellen. Niet direct, omdat we de auto nodig hadden, maar na 2 weken waarbij we dan ook een huur auto kregen. Nadat alles zwart op wit was gezet gingen we met onze fourwheel drive “verhuisbus” eerst langs wat locaties om de via Ebay gekochte huisraad op te halen. Iets wat de 4 dagen erna het grootste deel van de dag in beslag nam. ’s Avonds met z’n 2-en alle benodigde items op Ebay selecteren, Anne overdag op alle items bieden via haar telefoon (vanaf het strand)en JP van links naar rechts door Melbourne crossen om alle gekochte items op te halen en in het nieuwe huis af te leveren. Het werkte super. JP rijdt nu al door Melbourne zonder TomTom en de meisjes konden of lekker spelen of met Anne naar het strand. Dat laatste was heel fijn aangezien de temperatuur iedere dag rond de 38 graden ligt. Binnen 4 dagen waren alle grote benodigde spullen in het huis aanwezig en zouden we er kunnen gaan wonen. Helaas hadden we nog geen handige spullen zoals borden, glazen en bestek dus een bezoek aan Ikea was noodzakelijk. In slechts 3 uur en een bord Zweedse balletjes en aardig wat dollars armer waren we klaar om te verhuizen. De volgende dag moesten we ook uit ons appartement in St. Kilda dus de timing was perfect.

Gedurende al deze drukte had de Medical Board of Australia zo maar een nummer uit Amerika gekregen. Dat was wat er nog nodig was want toen ging het ineens snel met het visum. De AHPRA  (de laatste medische instantie die goedkeuring moest geven) reageerde direct. Of Anne even langs wilde komen om te laten zien dat ze ook echt Anne was. Nu geen probleem natuurlijk maar hoe hadden we dat moeten doen als we nog in Nederland waren geweest!? Goed geen vragen stellen. Gewoon langs gaan en 10 minuten later was de goedkeuring een feit. DeAHPRA heeft diezelfde dag de info nog doorgestuurd naar de immigratiedienst en op 5 februari (2 dagen later dan eigenlijk gewenst was geweest) was daar het visum voor ons 4-en! Het leven hier kon beginnen.

Met een visum en een huis konden we ook eindelijk de school regelen. Hoewel de meisjes hier niet naar school wilden, waren ze toch ook wel stik nieuwsgierig. We hadden niet veel keus aangezien het de dichtstbijzijnde school moest worden. Een bezoekje en een rondleiding liet al gauw zien dat het een prima school was en niet veel afweek van klein heyendaal. De grote verschillen waren de uniformen (die de meisjes direct zagen zitten), de hoeden (verplicht als je buiten wilt kunnen spelen), de overdreven bureaucratie (echt overal zijn briefjes en formulieren voor), het groot aantal mannelijke leraren en het feit dat je na de “prep” (onze groep 1 en 2) al kunt lezen en schrijven. De rondleiding deed de meisjes goed en ondanks de spanning hadden ze er op maandag zin in.

Else zit in de “prep”. JP ging mee met Else in de klas waar ieder kindje welkom werd geheten door meester Rod en het kindje dan “goodmorning mister Rod” terug moest zeggen. Als ze dat dan krachtig en vrolijk terug zeiden dan werden ze daar voor beloond door mr Rod. Voor Else toch wel een vreemd gebruik want dat hoefde nooit bij juf Yvonne! Na een half uurtje werd het tijd om te gaan en moest Else het zelf redden. Dat moment was even lastig maar de rest van de dag was super gegaan. Else deed met bijna alles mee en had zelfs al een vriendje en vriendinnetje. Hoe ze heten dat wist ze nog niet.

Linde zit in groep 1/2 (een gedeeld groep 3 / 4 bij ons) bij “miss G”. Anne ging met haar mee en ze trof het want  er was meteen een assembly (een bijeenkomst van alle groep 1 / 2 kinderen die verdeeld zijn over 6 klassen). Het begrip respect werd besproken en vervolgens kregen enkele leerlingen een diploma voor het tonen van respect in de voorgaande week.  Naast het zingen van hoofd, schouders, knie en teen kon Linde ook meteen nog even het Australisch volkslied uit volle borst meezingen! Een  bijzonder Australisch welkom voor Linde, maar goed dat hoort er bij zullen we maar zeggen. Na de assembly ging Linde mee de klas in. Ook dat moment was even lastig maar ook ze had een goede dag.

Nu een paar dagen school te hebben gehad beginnen ze de draai een beetje te vinden. Ze hebben al huiswerk, wat inhoudt dat ze Engelse boekjes lezen en Linde mag morgen al een presentatie geven over haar Raffi. Wij schrijven de tekst en de juf leest het voor. Linde laat gewoon Raffi zien en staat er bij! Heel schattig.

Op de eerste schooldag van de meisjes is Anne ook begonnen met werken. Heel interessant (meer in een apart reisverslag) en ook wel heel zwaar. Half 6 op, 7 uur beginnen tot 7 uur ’s avonds en de rest van de avond ook nog telefoon dienst. Tsja die zien we dit jaar niet zo vaak. Voor JP betekent dit nu eindelijk echt huisman te zijn. Geen enkel probleem maar om dat te combineren met 2 dagen werk op afstand toch nog wel een uitdaging. Dat zal vast beter worden als het ritme er in zit maar nu is het nog veelal tot laat werken omdat er overdag niet voldoende uren zijn besteedt.

Tot slot vraagt iedereen wat het beste moment is om te skypen. Dat is nogal afhankelijk van wie je wilt spreken.

Wil je Linde en Else spreken dan kun je het beste skypen tussen 7.00 uur en 10 uur in de morgen JULLIE tijd.

Wil je JP spreken dan kan je het beste skypen tussen 7 uur in de morgen en 13 uur JULLIE tijd. Maar rond 23.15 uur jullie tijd (en later) kan ook.

Wil je Anne spreken dan maak je een afspraak op de poli van Mercy Hospital for Women (of je probeert het tussen 10.30 uur en 12.00 uur JULLIE tijd).

Overigens bedankt voor al jullie berichtjes. Wij en de meiden vinden het heel erg leuk!