De weg vinden

Hoe verwerk je een jetlag.. op het strand in Port Fairy!

De hittegolf was uitstekend gepland. We hebben de eerste dagen op de verschillende stranden bij Port Fairy doorgebracht en anders in de tuin bij Keith en Fiona (meiden in de spa, wij aan een drankje met meestal wat vrienden van hen over de vloer).  De meiden hebben samen met Kitty en de nichtjes al veel op de surfplanken gestaan/gelegen en klagen inmiddels als golven te laag zijn en vragen wanneer we een surfplank gaan kopen.

Op de heetste dag (44 graden) zijn we op jacht gegaan naar een auto. Was een interessante tactiek geweest om over een auto te onderhandelen en te kijken wie het langst in de hitte stand hield, maar die dag hebben we de auto niet gevonden. Wel zijn we  ‘s middags bij een natuurlijke whirlpool in de bush uitgekomen waar we gezwommen hebben met Fiona (onze gids die dag). De mini waterval was voor de meiden een geweldige glijbaan. Daarnaast hadden we de eerste koala’s gespot! Wat een gaaf gezicht die beesten in de bomen.

JP heeft deel uit mogen maken van de bierclub; Keith en zijn vrienden brouwen bier om dit aan te bieden op een lokale markt en daar dan een prijs mee te winnen. Een heel procedé waar veel kennis en drank bij komt kijken. Je moet toch je concurrenten kennen om een beter biertje te maken.

Op anderhalf uur rijden van Port Fairy hebben we samen met een vriendin van Fiona en haar dochters aardbeien geplukt. De truc was zoveel mogelijk ongezien te eten want alleen wat in je mandje zat rekende  je af. Kitty heeft deze test glansrijk gewonnen met slechts 5 aardbeien in haar mandje en een gezicht vol met aardbeien sporen. Onderweg hebben we die dag een een wallaby gespot; een klein soort kangaroo, check! Linde heeft er weer een vriendin bij; Grace met wie ze al adressen heeft uitgewisseld. Na de lunch in Warrnambool werd er nog druk gespeeld op het strand totdat we een zeehond zagen zwemmen. Snel zijn we met z’n allen de pier op gelopen waar we goed zicht hadden op de zeehond in het heldere water. Even later begrepen we waarom die daar rond zwom. De vissers maakten daar de vissen schoon en al het afval werd gretig opgegeten door de zeehond. Op de bodem van de zee lag ook nog een skelet van een haai. Ik weet niet wat indrukwekkender was voor de meiden. De zeehond of het skelet.

Ondertussen hebben we een bankrekening geopend (het hielp dat de manager die week surflessen had bij Keith), Australische rijbewijzen gekocht, nog meer auto’s en huizen op internet bekeken en te horen gekregen dat er bij mijn visum aanvraag iets is blijven liggen.  Het zal dus nog wel wat langer duren voor het visum rond is. Vervelend voor JP die binnenkort weer moet beginnen met werken terwijl Anne en de meisjes nog vrij zijn…

Omdat we nog geen auto hadden en we zo’n beetje het gehele leven van de familie Hampson over hadden genomen mochten we de auto van Fiona’s ouders lenen om naar Melbourne te rijden. Ze gingen zelf met de trein naar Melbourne (over gastvrij gesproken…) en dan zouden we 4 dagen later de auto bij hun in Melbourne brengen zodat ze dan zelf weer naar huis konden rijden.
Het was weer fantastisch om (dit keer met z’n 4-en) door de Australische oneindigheid te rijden. Picknicken op een dirtroad naast een waarschuwingsbord voor kangoeroes en 500 vliegen op je gezicht. Niemand vond het echt een probleem en na het wegrijden had Linde er een leuk taakje bij om de meerijdende vliegen via het raampje uit de auto te krijgen.
Onderweg hebben we dan eindelijk een auto gekocht. Het is een Ford Territory fourwheel drive met 7 zitplaatsen, dus er kan nog eens iemand meerijden en laat die dirt roads maar komen! Het was een ouderwetse auto aanschaf beleving: twee uur durende onderhandeling en toch het idee dat je belazerd bent. Wij zijn straks blij als we er een jaar mee gereden hebben en voor nu zijn we blij dat we ons op de huizen kunnen storten.

Die huizen moeten bezichtigd worden voordat je er überhaupt een verzoek tot huren voor in kunt dienen. Voor een bezichtiging wordt eenmalig een kwartier uitgetrokken. Bij aankomst in Melbourne hadden we 3 bezichtigingen gepland. Dat moest lukken dachten we nadat we 4 uur gereden hadden en 2 uur onderhandeld hadden met een car dealer. Helaas waren we vergeten dat Melbourne een stad is met enkele miljoenen inwoners en kwamen dus in de file. De eerste hebben we niet gehaald, bij de tweede waren we precies op tijd (of liever gezegd Anne die uit de auto was gesprongen. JP en de meiden waren te laat.) en bij het derde huis was de makelaar reeds gevlogen.

Week 1 in Melbourne zaten we in Ridgemond in een industrieel appartement. Van daaruit zijn we de stad gaan verkennen. De eerste 3 dagen betekende dat non stop wijken bekijken,  huizen bezichtigen, discussiëren over locatie, inrichting, etc. Op die manier hebben we een idee gekregen waar we wilden wonen (en waar het beste ijsje verkocht wordt). Linde vond vooral het huis met de gouden badkamer met bubbelbad uit 1970 het mooiste totdat ze het huis met de slaapkamer met paarse muren zag.  Voor die eerste hebben we geen aanvraag formulier (met stip het meest gebruikte woord van de afgelopen maanden: application form!) ingediend, voor de 2de wel. Maar dan vooral vanwege het feit dat die op loopafstand van het ziekenhuis ligt en een mooie grote tuin heeft. We hebben op dit moment 3 application forms ingevuld en dan is het wachten wie de eigenaar wil. Anders wordt het verder zoeken.

JP heeft in ieder geval Ebay ontdekt en is al aan het bieden op meubels. Wat is hier veel mooi spul voor weinig te koop. Tenminste als je goed biedt want hij heeft inmiddels 2 keer verloren op 1 dollar. Jammer maar omdat het toch nog best lastig is om 6 eetstoelen op te slaan zonder huis ook weer niet zo erg. We denken wel dat dit de hoofd tijdsbesteding zal worden van JP naast de meisjes en de 2 dagen werk op de Universiteit. Opkopen, opknappen en weer verkopen van oude retro meuk.

Gelukkig was het afgelopen weekend een public holiday met Australia Day; een feestdag waarop veel te doen is in de stad en je niets kunt regelen. We hebben gedaan wat de aussies doen: naar het park waar de RACV(=de ANWB)  een oude auto show met kinderactiviteiten en picknick organiseert.  Onderweg een indrukwekkende airshow boven de stad en een stoet met oude fietsen gezien. Melbourne probeert een reputatie als fietsstad op te bouwen maar wij zijn nog niet onder de indruk. Daarover later meer. De dag hebben we afgesloten met een spectaculair vuurwerk in de haven. In de trein terug stortte te meiden in (wat niet gek is gezien het feit dat ze gemiddeld om half tien naar bed gaan en om 8 uur op staan) en vandaag is een rustdag. Buiten is het weer 36 graden dus lekker binnen in de koelte, meisjes voor de tv om Barbie 1 tot en met 12 in het Engels te kijken en wij wat algemene zaken regelen via de computer. Waar zouden we zijn zonder internet!